BPC-157

BPC-157 grijpt niet op één route aan maar op een reeks die samen weefselherstel aanstuurt. De best onderbouwde is angiogenese, de vorming van nieuwe bloedvaten. Het peptide verhoogt de expressie van VEGFR2, de receptor waarmee cellen het signaal voor bloedvatgroei oppikken, en activeert daarmee de Akt-eNOS-route en de productie van stikstofmonoxide.

Het onderscheid dat in de literatuur telkens terugkomt: BPC-157 verhoogt de receptor, niet het signaal zelf. VEGF-A blijft gelijk. Het peptide zet dus geen nieuw herstelproces in gang maar maakt cellen gevoeliger voor het signaal dat beschadigd weefsel al afgeeft. Waar geen schade is, is er ook niets te versterken.

Daarnaast activeert het de FAK-paxilline-route, die cellen naar een beschadigde plek laat migreren en zich laat hechten, en verhoogt het de expressie van de groeihormoonreceptor in peesfibroblasten. Op ontstekingsniveau verlaagt het de COX-2-genexpressie en de cytokines IL-6 en TNF-alfa.

Opvallend voor een peptide is de stabiliteit in maagsap. Waar de meeste peptiden daar binnen minuten uiteenvallen, blijft BPC-157 er meer dan een etmaal intact, wat samenhangt met de herkomst uit maagsap.

Een systematische review uit 2025 in het HSS Journal nam zesendertig studies door over BPC-157 in de sportgeneeskunde. Vijfendertig daarvan waren preklinisch, één was klinisch. De review vond geen acute toxiciteit in enig orgaansysteem bij doseringen van 6 mcg/kg tot 20 mg/kg in diermodellen, en tekende er tegelijk bij aan dat de veiligheid bij mensen in geen enkele studie is onderzocht.

In diermodellen versnelt het peptide de genezing van doorgesneden pezen, bevordert het de uitgroei van peesfibroblasten en verhoogt het de celoverleving onder oxidatieve stress. In een model voor beschadiging van de mediale collaterale band nam de instabiliteit na het letsel af. Onderzoek naar botgenezing liet resultaten zien die vergelijkbaar waren met een autoloog bottransplantaat in modellen voor non-union.

Rond de vraag die iedereen stelt, of het tumorgroei zou voeden, publiceerde een tweede review in 2025 een tegengesteld beeld: in tumorcontexten remt BPC-157 in diermodellen juist ongecontroleerde celdeling en verlaagt het de VEGF-expressie. De auteurs noemden de humane data "exceedingly sparse" en hielden het bij de conclusie dat de stof investigational blijft.

De drie humane studies zijn alle klein. Een veiligheidsstudie gaf twee gezonde volwassenen infusies tot 20 mg zonder ongewenste voorvallen. Een blaasstudie behandelde twaalf vrouwen met interstitiële cystitis, waarvan er tien volledige symptoomresolutie meldden. Een knieonderzoek bij zestien mensen met chronische pijn zag bij veertien van hen aanhoudende verlichting.

De farmacokinetiek is in ratten en honden in kaart gebracht: een halfwaardetijd van minder dan dertig minuten, afbraak in de lever, uitscheiding via de nieren.

De verhouding is de kern van het dossier: meer dan honderd preklinische studies tegenover drie humane pilots met samen minder dan dertig deelnemers, geen van alle gecontroleerd of geblindeerd. Een fase I-studie die in 2015 werd geregistreerd met tweeënveertig deelnemers is geannuleerd en heeft nooit resultaten gepubliceerd.

Voor de subcutane toediening die in de praktijk het meest voorkomt bestaat geen enkele gepubliceerde dosis-zoekende studie. De doseringen die in gemeenschappen circuleren zijn dus niet uit onderzoek afgeleid.

De FDA heeft BPC-157 in september 2023 geclassificeerd als Category 2 bulk drug substance, waarmee bereidingsapotheken het niet meer mogen gebruiken. WADA plaatste het in 2022 op de verboden lijst onder S0.