BPC-157 + TB-500

De reden om deze twee te combineren is dat hun aangrijpingspunten elkaar niet overlappen.

BPC-157 verhoogt de expressie van VEGFR2, de receptor waarmee cellen het signaal voor bloedvatgroei oppikken. Het maakt beschadigd weefsel dus gevoeliger voor een herstelsignaal dat er al is, en verbetert daarmee de aanvoer van zuurstof en voedingsstoffen. Zonder die aanvoer stokt elk herstelproces.

TB-500 houdt losse actine-eenheden vast en geeft ze door aan profiline op het moment dat een cel moet migreren. Het regelt daarmee de beweging van cellen naar de plek van de schade, en het doet dat zonder aan de extracellulaire matrix te binden, waardoor het zich vrij door weefsel verplaatst.

Doorbloeding zonder celmigratie levert een goed doorbloed maar onbewerkt gebied op. Celmigratie zonder doorbloeding levert cellen op die aankomen zonder brandstof. Dat is de theoretische grond onder de combinatie, en het is een redenering, geen meting.

Voor de volledige mechanismebeschrijving en het bewijs per component: zie de dossiers van BPC-157 en TB-500.

De bewijsbasis van deze combinatie ís de bewijsbasis van de twee losse stoffen. Aan de BPC-157-kant: ruim honderd preklinische studies, een systematische review over zesendertig studies in de sportgeneeskunde waarvan er vijfendertig preklinisch waren, en drie kleine humane pilotstudies. Aan de TB-500-kant: dierwerk over wondgenezing, bandherstel en hartschade, plus fase 1-veiligheidsstudies bij mensen en een fase 2-studie over droge ogen.

Het enige gepubliceerde werk waarin beide stoffen tegelijk voorkomen is een retrospectieve reeks over injecties in het kniegewricht bij chronische kniepijn. Daarbinnen zat een groep van vier patiënten die BPC-157 samen met thymosine beta-4 kreeg. Vier patiënten, retrospectief, zonder controlegroep: dat is te klein om iets te zeggen over de vraag of de combinatie beter werkt dan één van beide alleen.

Er is geen studie die deze combinatie in een gecontroleerde opzet heeft getest. De veronderstelde synergie is nooit gemeten, alleen beredeneerd uit de losse werkingsmechanismen.

Wat wél overdraagbaar is, zijn de beperkingen van beide componenten, en die stapelen op in plaats van elkaar op te heffen. Beide bevorderen de vorming van bloedvaten, dus wat voor de één een reden tot terughoudendheid is, geldt automatisch ook voor de ander. Voor beide geldt dat er geen gepubliceerde dosis-zoekende studie bestaat voor de subcutane toediening die in de praktijk voorkomt.

Beide stoffen staan bij de FDA op de lijst van Category 2 bulk drug substances en bij WADA onder S0.