Klow

Vier stoffen die elk een andere fase raken.

TB-500 stuurt celmigratie aan via het beheer van de actinevoorraad. BPC-157 versterkt via VEGFR2 het signaal voor bloedvatgroei in beschadigd weefsel. GHK-Cu levert koper af voor de verknoping van collageen en zet fibroblasten aan tot opbouw van nieuw bindweefsel. Die drie vormen samen Glow.

KPV doet iets anders: het remt. Het komt via de PepT1-transporter de cel binnen en onderdrukt daar NF-kB en de MAP-kinaseroute, waarmee de productie van TNF-alfa, IL-1 beta, IL-6 en IL-8 daalt. Anders dan corticosteroïden onderdrukt het de afweer niet breed; het draait specifieke ontstekingsroutes terug en behoudt zelfs de antimicrobiële werking van het moederhormoon.

Dat is de gedachte achter de vierde component: herstel gaat niet alleen over opbouwen maar ook over het beperken van de ontsteking die het opbouwen in de weg zit. Zie de dossiers van TB-500, BPC-157, GHK-Cu en KPV voor het bewijs per component.

De onderzoeksbasis is die van de vier losse stoffen, en die verschilt sterk in gewicht.

GHK-Cu heeft gerandomiseerd humaan bewijs, maar alleen voor lokale toepassing op de huid. BPC-157 heeft ruim honderd preklinische studies en drie kleine humane pilots. TB-500 heeft uitgebreid dierwerk plus fase 1-veiligheidsstudies en een fase 2-studie over droge ogen.

KPV is de zwakste schakel qua bewijslast en tegelijk mechanistisch de best afgebakende. Het werk is volledig preklinisch: nanomolaire concentraties remden NF-kB en de MAP-kinaseroute in celkweek, orale toediening verminderde de ernst van colitis in beide standaard muismodellen, en een nanodeeltjesformulering met hyaluronzuur richtte zich specifiek op ontstoken darmweefsel. Er bestaat geen humane studie.

Over de vier stoffen samen is niets gepubliceerd.

De combinatie is nooit als combinatie getest. Vier mechanismen die elkaar op papier aanvullen, blijven vier mechanismen die elkaar op papier aanvullen.

Twee breuklijnen lopen door dit dossier heen. Bij GHK-Cu geldt het humane bewijs voor crème en serum, niet voor injectie, en in een injecteerbare blend verhuist dat bewijs niet mee. Bij KPV is er helemaal geen humaan onderzoek, dus de vierde component draagt wel mechanisme maar geen klinische onderbouwing bij.

Voor geen van de vier bestaat een gepubliceerde dosis-zoekende studie voor de toediening die in de praktijk voorkomt, en in een vaste blend ligt de onderlinge verhouding bovendien vast op een keuze die nergens is onderzocht.