Ipamorelin

Het lichaam gebruikt twee signalen om groeihormoon vrij te maken.

Het eerste is GHRH, aangemaakt in de hypothalamus. Dat is de productieopdracht: maak meer en geef af. Het tweede is ghreline, afkomstig uit de darm en bekend als het hongerhormoon. Ghreline plaatst geen order maar zet de afgifte in gang van wat er al ligt, én onderdrukt somatostatine, de rem op de groeihormoonproductie. Twee dingen tegelijk dus: de voorraad vrijgeven en de rem eraf halen.

Ipamorelin bootst dat tweede signaal na. Het bindt aan de ghrelinereceptor GHS-R1a in de hypofyse, waarop die een snelle puls groeihormoon afgeeft. Dat is iets anders dan de aanhoudende verhoging bij directe toediening van groeihormoon. De waarden pieken na ongeveer veertig minuten en zakken daarna terug; de halfwaardetijd is circa twee uur.

Dat pulsmatige patroon sluit aan bij hoe het lichaam het zelf doet. De grootste natuurlijke puls valt tijdens diepe slaap, met kleinere pieken na zware inspanning en in nuchtere toestand. Het terugkoppelmechanisme blijft daarbij intact.

Het afgegeven groeihormoon gaat naar de lever, die het omzet in IGF-1. Dat is de stof die het feitelijke werk doet: eiwitsynthese in spieren, vetstofwisseling, cellulair herstel en collageenproductie. Groeihormoon is de boodschapper, IGF-1 de uitvoerder.

De selectiviteit is het hele punt. Oudere stoffen in deze klasse activeren de ghrelinereceptor breder en trekken cortisol, prolactine en honger mee omhoog. In de sleutelstudie verhoogde ipamorelin ACTH en cortisol níét, ook niet bij doseringen meer dan tweehonderd keer de effectieve, en bleef ook FSH, LH, prolactine en TSH onaangeroerd.

De studie uit 1998 vestigde het profiel. Ipamorelin gaf groeihormoon vrij met een potentie en werkzaamheid vergelijkbaar met GHRP-6, maar zonder de hormonale ruis. De onderzoekers noemden het de eerste selectieve groeihormoon-secretagoog.

De enige gepubliceerde humane farmacokinetiek komt uit een dosis-escalatiestudie bij veertig gezonde mannen: een halfwaardetijd van ongeveer twee uur, een piek na veertig minuten, een dosisafhankelijke respons over het hele geteste bereik en een exponentiële terugkeer naar uitgangswaarde. Goed verdragen bij alle doseringen.

Op bot is het onderzoek specifieker dan bij de meeste peptiden in deze categorie. Bij volwassen vrouwelijke ratten die glucocorticoïden kregen, middelen die botverlies veroorzaken, ging ipamorelin die afname tegen. De botvormingssnelheid aan het botvlies nam tot vierhonderd procent toe ten opzichte van glucocorticoïd alleen, en ook de maximale spierspanning steeg. Een tweede rattenstudie zag de lengtegroei van bot dosisafhankelijk stijgen van tweeënveertig naar tweeënvijftig micrometer per dag, zonder dat de groeihormoonvoorraad in de hypofyse afnam. Beide zijn dierstudies.

Er is ook werk aan botmineraaldichtheid, waarin ipamorelin naast GHRP-6 werd bekeken.

Een dierstudie uit 2024 keek naar afbraaktoestanden: bij fretten die chemotherapie kregen remde ipamorelin het gewichtsverlies in de vertraagde fase met ongeveer vierentwintig procent.

De selectiviteit, het verkoopargument van deze stof, is vastgesteld in varkens- en rattenmodellen. Er is geen humane studie die bevestigt dat cortisol en prolactine bij langdurig gebruik onaangeroerd blijven.

Het enige humane werkzaamheidsonderzoek is de fase 2-studie bij 114 patiënten na een darmresectie. Ipamorelin werd goed verdragen, maar het verkortte de tijd tot vast voedsel niet significant ten opzichte van placebo. Novo Nordisk staakte de ontwikkeling daarna. Dat maakt de studie waardeloos voor werkzaamheid en waardevol voor veiligheid: mensen kregen tot zeven dagen tweemaal daags infusies zonder problemen.

Er bestaat geen gepubliceerde dosis-zoekende studie voor de subcutane toediening die in de praktijk voorkomt. Alle gepubliceerde humane data komt uit intraveneuze toediening.

Op bot is er geen enkele humane studie.